Literatuur
Bijbelteksten

Godsbewijs

Een godsbewijs of godsargument is een redenering waarin het bestaan van God (of meer goden) rationeel aannemelijk wordt gemaakt.

Logische argumenten

Descartes’ godsbewijs

René Descartes schreef een tweetal godsbewijzen (René Descartes, Meditaties over de eerste filosofie (1641)). In zijn derde meditatie introduceert Descartes de zuivere cognitie. Descartes ziet zuivere waarneming als voldoende voorwaarde voor kennis. Met cognitie bedoelt Descartes niet zintuiglijke waarneming, maar waarneming met zijn geestesoog. Hij komt tot deze conclusie via het Cogito uit zijn tweede meditatie. Het inzicht dat hij, die twijfelt, bestaat is volgens Descartes een zuivere cognitie. Descartes gebruikt het begrip van de zuivere cognitie om zichzelf uit het sceptische moeras te trekken waar hij zichzelf in geworpen heeft.

In Descartes' vijfde meditatie gaat hij uit van het begrip volmaaktheid:

• Iets dat volmaakt is, bezit alle goede eigenschappen.
• Bestaan is een goede eigenschap.
• Als God wordt gekenmerkt door volmaaktheid, kan de eigenschap bestaan daar niet aan ontbreken.

Kosmologisch argument

• Alles wat begint te bestaan ​​heeft een oorzaak van zijn bestaan.
• Het universum begon te bestaan.
• Daarom heeft het universum een ​​oorzaak van zijn bestaan.
• Derhalve moet er een God bestaan.

Empirische argumenten

Het schoonheidsargument (ook wel het esthetische argument genoemd) is een argument voor het bestaan ​​van een rijk van immateriële ideeën of, vaker nog, voor het bestaan ​​van God. Het argument stelt grofweg dat de zichtbare schoonheid in de natuur, kunst en muziek en zelfs in meer abstracte gebieden zoals de elegantie van de wetten van de natuurkunde of de elegante wetten van de wiskunde, bewijs is voor een scheppende godheid die deze dingen zo heeft gerangschikt dat ze mooi (esthetisch aangenaam of 'goed') zijn en niet lelijk.

Het argument van bewustzijn is een argument voor het bestaan ​​van God dat beweert dat kenmerken van het menselijk bewustzijn (zoals qualia) niet verklaard kunnen worden door de fysieke mechanismen van het menselijk lichaam en brein, en daarom beweert dat er niet-fysieke aspecten moeten zijn aan het menselijk bewustzijn. Dit wordt gezien als indirect bewijs voor God, aangezien ideeën over zielen en het hiernamaals in het jodendom, christendom en de islam consistent zouden zijn met een dergelijke bewering.

Inductieve argumenten

Sommigen hebben argumenten voor het bestaan ​​van God naar voren gebracht op basis van inductief redeneren. Bijvoorbeeld, een klasse van filosofen beweert dat de bewijzen voor het bestaan ​​van God een vrij grote waarschijnlijkheid vertonen, maar geen absolute zekerheid. Een aantal obscure punten, zeggen ze, blijven altijd bestaan; een daad van geloof is vereist om deze moeilijkheden te ontkrachten.

Metafysische argumenten

Voorbeelden hiervan zijn het argument van de liefde als argument voor het bestaan ​​van God. Het suggereert dat de diepte, complexiteit en universaliteit van de liefde wijzen op een transcendente bron of doel.

Een ander voorbeeld is het argument van de rede en is een transcendentaal argument tegen metafysisch naturalisme en voor het bestaan ​​van God (of op zijn minst een bovennatuurlijk wezen dat de bron is van de menselijke rede). De bekendste verdediger van het argument is C.S. Lewis. Lewis verdedigde het argument voor het eerst uitgebreid in zijn boek Miracles: A Preliminary Study uit 1947. In de tweede editie van Miracles (1960) herzag en breidde Lewis het argument aanzienlijk uit.

Subjectieve argumenten

Argument vanuit religieuze ervaring

Het argument van religieuze ervaring houdt in dat de beste verklaring voor religieuze ervaringen is dat ze daadwerkelijke waarnemingen van Gods aanwezigheid zijn.

Argumenten uit getuigenverklaringen

Argumenten op basis van getuigenissen zijn gebaseerd op de getuigenissen of ervaringen van getuigen, die mogelijk de stellingen van een specifieke geopenbaarde religie belichamen. Voorbeelden hiervan zijn dat God op specifieke sleutelmomenten in de geschiedenis heeft ingegrepen, met name bij de Exodus en het geven van de Tien Geboden aan alle stammen van Israël. Zij baseren hun argument op empirisch bewijs, dat voortkomt uit een groot aantal getuigen, en bewijzen zo Zijn bestaan. Christologische argumenten beweren dat bepaalde gebeurtenissen uit het christelijke Nieuwe Testament, zoals de opstanding van Christus, historisch accuraat zijn en het bestaan ​​van God bewijzen.

Anekdotische argumenten

Anekdotisch bewijs is bewijs dat uitsluitend gebaseerd is op persoonlijke observaties en dat op een informele of niet-systematische manier is verzameld. Dit kan verwijzen naar:

• Het doorgeven van persoonlijke ervaringen of zintuiglijke gegevens, ook wel getuigenis of een getuigenis genoemd.
• Het doorgeven van de woorden of ervaringen van een andere genoemde persoon, soms ook wel van horen zeggen genoemd.
• Het doorgeven van een verslag van een fictieve bron, of verhaal zonder toeschrijving, ook wel een apocrief gezegde, een fabeltje, een mythe of folklore genoemd.

Aangemaakt 25 augustus 2024